Latem 1942 roku do Londynu zaczęły napływać informacje o nasilającej się ze strony Niemców eksterminacji ludności żydowskiej. Jesienią doszło do nawiązania współpracy między Żydowską Organizacja Bojową, a Komendą Główną AK. Rozpoczęły przeżuty broni, amunicji i materiałów wybuchowych na teren getta warszawskiego. Po upadku powstania w getcie warszawskim, część ocalałych bojowników wydostała się poza Warszawę, zasilając oddziały partyzanckie Gwardii Ludowej. Dokładna liczba Żydów walczących w powstaniu warszawskim nie jest znana. Na uwagę zasługuje jednak epizod z 1944 roku, kiedy to żołnierze batalionu „Zośka” odbili z rąk SS – manów około 380 więźniów warszawskiego obozu koncentracyjnego Gęsiówka. Henryk Poznański, były żołnierz ZOB i uczestnik powstania w Getcie Warszawskim wsławił się przeprowadzeniem kanałami z Starego Miasto do Śródmieścia. Tadeusza Bora – Komorowskiego i członków Sztabu Głównego AK. Poległ 17 września na Czerniakowi.
Wybuch wojny pomiędzy niedawnym sojusznikami Niemcami i Związkiem Radzieckim, doprowadził do zmiany układu sił w Europie. Na terenie ZSRR rozpoczęto formowanie oddziałów Wojska Polskiego pod dowództwem generała Władysława Andersa. W jego skład mieli wchodzić wszyscy obywatele Rzeczpospolitej, którzy w wyniku agresji sowieckiej znaleźli się na terytorium ZSRR. Dla cywilów cierpiących głód, nędzę i prześladowania wojsko było jedynym ratunkiem przed śmiercią. Wkrótce sztab polski zmuszony był do podjęcia decyzji o limitowaniu poboru w stosunku do mniejszości narodowych, ustalając poziom jej rekrutacji na 10%. W niektórych punktach oficerowie chętnie wykonywali tę decyzje. Zdając sobie sprawę z tych nastrojów generał. Anders wydał podany do publicznej wiadomości rozkaz, w którym podkreślał, że Polska jest krajem demokratycznym i tolerancyjnym, a wszelkie wystąpienia przeciwko Żydom są niedopuszczalne.
Po klęsce Francji w czerwcu 1940 roku na Wyspy Brytyjskie zdołano ewakuować zaledwie 25 tysięcy żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych, w tym około tysiąca żydowskiego pochodzenia. Wkrótce większość z nich zasiliła szeregi I Korpusu stacjonującego w Szkocji. Z każdym miesiącem kwestia stosunków polsko-żydowskich w Wojsku polskim coraz wyraźniej przestawała być elementem wewnętrznych spraw Rzeczpospolitej i nabierała znaczenia narodowego. Brytyjska sekcja Światowego Kongresu Żydów oskarżyła publicznie polskie władze o tolerowanie antysemityzmu i finansowanie skrajnie prawicowych publikacji. Chodziło tu między innymi o pismo „Jestem Polakiem”. Mimo poszukiwań nowych rozwiązania nowych dróg rozwiązania kwestii niewłaściwego traktowania żołnierzy żydowskiego pochodzenia sprawa ta pozostała obecną w wojsku polskim do końca wojny. Armia nie była właściwie przygotowana, do ogromu pracy oświatowej. Mimo wszelkich starań sytuacja żydowskich żołnierzy nie uległa poprawie.
Zimą 1944 roku Polskimi Siłami Zbrojnymi wstrząsnęły 3 fale dezercji. W znacznym stopniu dotknęły one Pierwszą Dywizję Pancerna generała Maczka. Łącznie w ciągu 3 miesięcy odnotowano ucieczkę około 250 żydowskich żołnierzy. Według strony polskiej antysemickie zajścia były tylko pretekstem dla Żydów. W dużej mierze można to tłumaczyć coraz bardziej rozluźniającymi się więziami między Żydami, a Państwem Polskim. Wielu z nich w zagładzie straciło całą rodzinę i jednocześnie wiarę w sens powrotu do kraju. Wzrastała chęć przedostania się do Palestyny i budowy nowego własnego jutra. Początkowo w obawie o morale żołnierzy sprawy nie nagłaśniano, a dezerterów oddalono pod opiekę Brytyjczyków. Kiedy jednak Londyn zażądał ukrócenia tego procederu, musieli oni stanąć przed sądem wojskowym. Gdy informacja o tym przedostała się do prasy wokół wojska polskiego wybuchła niebywała medialna awantura. Wkrótce też sprawa nabrała charakteru politycznego.
Andrzej Wajda jest bardzo słynnym i rozpoznawalnym reżyserem oraz filmowcem na całym świecie. Jego filmy oglądają miliony widzów. Również za granicą cieszy się dużą popularnością. Bardzo często zdarza się, że jego filmy są prezentowane na wielkich ekranach. Filmy te są puszczane w wielu kinach, nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie. Ten sławny reżyser urodził się w Suwałkach. Jego urodziny przypadają na 6 marca 1926 roku. Zadebiutował w roku 1954. Jego debiutanckim produktem był film fabularny „Pokolenie”. Andrzej Wajda jest laureatem wielu różnych prestiżowych nagród. Do tych najistotniejszych i najbardziej cennych nagród można zaliczyć: Srebrną Palmę, którą otrzymał na festiwalu w Cannes za film „Kanał”. Jednak najważniejszą w jego twórczości nagrodą jest nagroda za całokształt twórczości. To właśnie Andrzej Wajda w 2000 roku otrzymał Oscara za całe swoje dokonania artystyczne. Andrzej Wajda reżyserował wiele różnych, docenianych przez krytyków filmów. W jego bogatym dorobku filmowym możemy znaleźć takie propozycje jak: Pan Tadeusz, Panna Nikt, Kronika Wypadków Miłosnych, Popiół i diament, Popioły.
Roman Polański to człowiek, Polak o niezwykłej historii. Spędził część życia w żydowskim getcie. Miał zaledwie 8 lat, gdy widział na własne oczy jak mordowani są przetrzymywani w getcie ludzie. Widział także osoby, które zabierano do obozów koncentracyjnych. Mimo takiej smutnej przeszłości, Roman Polański został świetnym i bardzo szanowanym filmowcem. Ten słynny Polak urodził się w Paryżu 18 sierpnia 1933 roku. Jako 3-latek wrócił z rodzicami do swojej ojczyzny. Chociaż urodzony we Francji zawsze to Polskę traktował jako swoją jedyną i pierwsza ojczyznę. Ukończył studia reżyserskie w najsłynniejszej do dziś Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej i Filmowej, tak zwanej łódzkiej filmówce. Jego największym dokonaniem była ekranizacja jego debiutu kinowego. Film nosił tajemniczy tytuł: „Nóż w wodzie”. Roman Polański jest twórcą wielu wybitnych filmów. Do tych najważniejszych można zaliczyć: Matnia, Wstręt, Dziecko Rosemary, Chinatown, Lokator, Tess, Gorzkie gody. Obecnie jest żonaty ze słynną francuską aktorką Emmanuelle Seigner, która zagrała w jego filmie „Gorzkie gody.
Józef Piłsudski urodził się 5 grudnia 1867 w Zułowie pod Wilnem, zmarł natomiast 12 maja 1935 w Warszawie. Zasłynął nako polski działacz niepodległościowy, a także dowódca wojskowy, polityk, naczelnik państwa Polskiego w latach 1918-1922 i naczelny wódz Armii Polskiej. Od 11 listopada 1918, został pierwszym marszałkiem Polski. Był też dwukrotnym premierem, między innymi w latach 1926-1928 i 1930. Był również twórcą tzw. rządów sanacyjnych w II Rzeczypospolitej. Już w dwudziestoleciu międzywojennym, oraz po zakończeniu tego okresu historii Polski, wokół osoby pierwszego marszałka Polski budowany był swego rodzaju kult, który polegał na przypisywaniu Piłsudskiemu cech wręcz genialnego dowódcy, wybitnego stratega, oraz polityka, a przede wszystkim wizjonera. Podczas działalności w PPS, oraz walki w Legionach w otoczeniu przyszłego marszałka pojawiły się osoby wręcz fanatycznie mu oddane, podchodzące bezkrytycznie do jego osoby i poleceń przez niego wydawanych. Z tego bowiem środowiska pochodziła grupa polityków rządząca II Rzeczpospolitą. Natomiast po odzyskaniu niepodległości popularność Piłsudskiego coraz bardziej rosła, szczególnie w związku z wygraną w wojnie polsko-bolszewickiej.
Tadeusz Kościuszko był naczelnikiem powstania, bohaterem narodowym i symbolem walki o niepodległość. To właśnie jemu powierzono dowództwo pierwszego polskiego powstania przeciwko zaborcom. Wkrótce po tym jak Rosja i Prusy dokonały drugiego rozbioru ziem naszego państwa, Polacy patrioci chwycili za broń. Działo się to w roku 1794. Na wodza naczelnego wyznaczono wówczas Tadeusza Kościuszkę. Po kilku miesiącach walk powstanie upadło. Oddziały polskie zostały pokonane przez potężną armię rosyjską i wojska pruskie. Naczelnik Kościuszko stał się jednak dla naszych rodaków symbolem walki o wolność i niezależność. Obejmując dowództwo nad powstańcami złożył on przysięgę na Rynku Krakowskim. Obiecał, że powierzonej mu władzy użyje tylko dla odzyskania powszechnej wolności. Kościuszko jest bohaterem nie tylko Polski, ale również Stanów Zjednoczonych. Walczył, bowiem także o niepodległość tego państwa. Dziś w wielu miastach amerykańskich stoją poświęcone mu pomniki.