Polska i Europa

Fryderyk Chopin był genialnym kompozytorem i pianistą. Swoja grą na fortepianie wzruszał słuchaczy do łez. Koncertować zaczął już jako mały chłopiec. Szybko odkryto jego talent i okrzyknięto go cudownym dzieckiem. Podobno często wymykał się z rodzinnego domku w Żelazowej Woli do wsi, aby tam słuchać chłopskiej muzyki. Potem w swoich dziełach wykorzystywał melodie ludowe i narodowe, między innymi mazurki i polonezy. Profesor Szkoły Głównej Muzyki w Warszawie mówił o nim, że jest muzycznym geniuszem. Chopin wyjechał z kraju w wieku dwudziestu lat, jak wielu Polaków w czasie zaborów, i jak oni osiadł za granicą. Do końca zycia tęsknił za ojczyzną. Mieszkał w stolicy Francji, w Paryżu. Udzielał lekcji gry, dawał koncerty i komponował. Przyjaźnił się także z wieloma artystami światowej sławy. W rodzinnym dworku artysty urządzane są koncerty muzyki Chopina., Najbardziej znaną pamiątką po nim są organizowane w Warszawie konkursy chopinowskie.  Fryderyk Chopin to słynny muzyk. Niezwykły talent i determinacja w działaniu pozwoliły mu zostać jednym z najsłynniejszych artystów wszechczasów. Dzień urodzin tego słynnego Polaka jest dyskusyjny. W zachowanych archiwach pojawiają się dwie daty, dlatego do dziś nie ustalono, kiedy dokładnie Fryderyk Chopin się urodził. Zakłada się, że 22 lutego lub 1 marca 1810 roku. Bardzo prawdopodobna pozostaje data 1 marca 1810 roku. Dzięki wierze i wytrwałości rodziców, młody Fryderyk nie zniszczył swojego talentu. Zachęcany przez rodziców- Mikołaja i Justynę- ćwiczył bardzo dużo. Jego pierwszy publiczny występ odbył się 1829 roku. Już jako bardzo młody chłopak gromadził na widowni ogromne rzesz ludzi, którzy uwielbiali słuchać muzyki właśnie w jego wykonaniu. Uznawany był za cudowne dziecko, pierwsze kompozycje tworzył mając zaledwie 7 lat. W roku 1830 wyjechał z polski i osiedlił się w Paryżu. Tam również jego kunszt muzyczny został szeroko doceniony. Fryderyk Chopin zmarł w Paryżu 17 października w 1849 roku.

Jan Matejko. Jeśli wspominamy bitwę pod Grunwaldem, przed oczami staje nam obraz Jana Matejki. Gdy mówimy o władcach Polski, przywołujemy w pamięci portrety królów i książąt jego autorstwa. Malarstwo Matejki ilustruje historię naszego państwa. Bez jego dzieł trudno wyobrazić sobie szkolne podręczniki. Na wielkich płótnach artysta przedstawił ważne wydarzenia w dziejach Polski, a w szkicach i rysunkach utrwalił znane postacie. Jan Matejko już w dzieciństwie bardzo lubił malować. W wieku dziesięciu lat wykonywał kopie na zamówienie wydawców. Później uczęszczał do Szkoły Sztuk Pięknych. Nie był jednak dobrym uczniem, lekcje i zajęcia nudziły go. Często wymykał się, więc na Wawel, by tam szkicować. Malował obrazy o tematyce historycznej. Chciałby dodawały otuchy Polakom w czasie zaborów. Pierwszy sukces odniósł w Paryżu, gdzie wystawił dzieło „Kazania sejmowe”. Najbardziej znanym jego obrazem jest „Bitwa pod Grunwaldem”. Ma ona ponad 4 metry wysokości i 10 metrów długości.

Mieszko I był władcą Polan, słowiańskiego plemienia zamieszkującego tereny dzisiejszej Wielkopolski. Ponad 1000 lat temu zjednoczył on plemienia słowiańskie, mające swe siedziby na terenie dzisiejszej Polski. Odtąd mogły wspólnie, pod wodzą Mieszka, bronić się przed wrogami i dbać o swoje ziemie. Panowanie księcia uważa się za początek państwa polskiego. Jego tereny obejmowały wówczas potężne, pełne zwierzyny lasy i zdradzieckie bagna. Mieszkający tu ludzie musieli zmagać się z wieloma wrogami. Należały do nich zarówno sąsiednie plemiona, jak i silne państwa. Słowianie byli poganami, czcili siły przyrody, słońce, księżyc, drzewa i wiatr. Najważniejszym ich bóstwem był Perun i Świętowit. W roku 966 Mieszko przyjął chrzest. Polski książe stał się wtedy równy innym władcom Europy. Na nasze ziemi przybyli duchowni. Utworzono biskupstwo w Poznaniu i wznoszono pierwsze kościoły. Mieszko I z dynastii Piastów sprawował władzę od ok. 960 r. Był synem Siemomysła. Ojcem Bolesława I Chrobrego, bratem Czcibora. Mieszko I to pierwszy historyczny władca Polan, uważany zarazem za faktycznego twórcę państwowości polskiej. Kontynuował politykę swojego ojca, a także dziadka, którzy jako władcy pogańskiego księstwa znajdującego się na terenach obecnej Wielkopolski, poprzez sojusze lub siłę militarną podporządkowali sobie Kujawy, a także Pomorze Wschodnie, oraz Mazowsze. Przez większość okresu swojego panowania toczył walki szczególnie o Pomorze Zachodnie, zajmując je po Odrę.  Dzięki przyjęciu chrztu w 966 r. a także ślubu z Dobrawą Przemyślidką Mieszko włączył swoje państwo w zachodni krąg kultury chrześcijańskiej. Oprócz podbojów duże znaczenie dla przyszłości księstwa Polan miały również jego reformy wewnętrzne, mające na celu rozbudowę i usprawnienie systemu monarchii wojennej. Zachowane źródła pozwalają bowiem twierdzić, jakoby Mieszko I był utalentowanym wodzem, oraz charyzmatycznym władcą. Prowadził bardzo zręczne działania dyplomatyczne, zawierając między innymi sojusz najpierw z Czechami, a następnie ze Szwecją i Cesarstwem. Natomiast w polityce zagranicznej kierował się przede wszystkim racją stanu, gdzie wchodził w układy nawet ze swoimi wcześniejszymi wrogami. Synom natomiast pozostawił państwo o znacznie wyższej pozycji w Europie i przynajmniej podwojonym terytorium.