W 1915 roku oficer brytyjskiej marynarki wojennej wpadł na pomyśl zamontowania w podwoziu pojazdu obojowego bardzo silnego reflektora. Przez wiele długich lat pomysłu tego nie zrealizowano, aż w 1940 roku konstruktorzy brytyjscy umieścili w wieżyczce czołgu bardzo silny reflektor, reflektor o mocy 13 milionów kandeli, a jeden kandel to światło świecy z odległości jednego metra. Wieżyczka czołgu została przedzielona: w jednej jej części znajdował się reflektor, w drugiej, operator tego reflektora, a jednocześnie celowniczy karabinu maszynowego. Reflektor ten święcił przez pionową szczelinę o szerokości około siedmiu centymetrów i wysokości pól metra. Czołg w nocy miał podjechać do transzei nieprzyjaciela i włączyć reflektor. Cala jednostka oślepiająca składała się z sześciu tego typu czołgów, plus dwa czołgi Matylda z normalnym uzbrojeniem, z armatami, które służyły osłonie tych sześciu oślepiających czołgów. Błysk światła był tak potężny, że piechota brytyjska mogła się zbliżyć na odległość 50 m do okopów wroga, który był całkowicie oślepiony. Brytyjczycy osłonili konstrukcję tych czołgów tak ścislą tajemnicą, że praktycznie w czasie II wojny światowej czołgów tych nie użyli. Raz tylko, w 1945 roku na terenie Niemiec czołg oślepiający został użyty. Anglicy bali się, że zdradzą tak wspanialą ideę czołgów oślepiających, i że wróg może to wykorzystać. Brytyjskie działo Archer, posiadające lufę kaliber 76,2 mm wieżyczkę mialo z tylu. Do dzisiaj nikt nie wie, dlaczego brytyjscy konstruktorzy wybrali taką właśnie konstrukcję. Wiadomo, że było to bardzo dobre działo samobieżne, bardzo groźny niszczyciel czlolgów, ale jego największą wadą było to, że wjeżdżając na pole bitwy, zajmując pozycję do strzalu, musialo się ono odwrócić Tylem i załoga dopiero wtedy mogła prowadzić ogień. Podczas odwracania się pokazywalo ono slabo chroniony bok. Straty wśród załóg i jednostkach, które uzbrojone były w działa Archer, były bardzo duże. W czasie wojny prym wiodły jednak pojazdy tanie, wytwarzane masowo, które były proste w obsłudze i naprawie, jakimi były radzieckie T34.
Mimo powszechnych, nieprzychylnych i często krzywdzących opinii żydowskiej żołnierze służących w polskim wojsku wzięli czynny udział w Kampanii wrześniowej, przelewając swoja krew w bitwach pod Mławą czy nad Bzurą. Nie zabrakło ich także w obronie wybrzeża czy Warszawy. Grobu tych ostatnich znajdują się na cmentarzu żydowskim w Warszawie. Według szacunków podczas kampanii wrześniowej zmobilizowano około 150 000 Żydów. Stanowili wiec 15% ogółu powołanych. Niestety na postawę Żydów polskich wiernych Rzeczpospolitej cieniem położyły się tragiczne wydarzenia na kresach wschodnich. Na mocy porozumienia Ribbentrop – Mołotow. Związek radziecki przyłączył ich do niemieckiej agresji na Polskę. Zdarzenie to wyryło się na długo w pamięci Polaków i miało ogromny wpływ na dalsze układy z Żydami. Należy jednak zaznaczyć, że nie była to postawa wszystkich Żydów i wkrótce tysiące z nich podzieliło los przesiedlanych w głąb ZSRR Polaków. Mimo to utrwali się obraz Żyda jako elementu nielojalnego wobec państwa.
Los żydowskich jeńców wojennych wpisuje się w okrutne dzieje Zagłady. Już od pierwszych dni niewoli. Niemcy starali się odseparować żołnierze żydowskiego pochodzenia od ich polskich kolegów. Najbardziej okrutny okazał się los szeregowców. Pod koniec 1940 roku kilkadziesiąt tysięcy żołnierzy zwolniono do domów, aby później jako cywilów przewieźć do gett i obozów, koncentracyjnych. Zwolniono ich do cywila by nie łamać konwencji genewskiej regulującej prawa jeńców wojennych. Żołnierze z obozu w Lublinie zdołali zachować mundury Wojska Polskiego. Wkrótce stworzyli zręby konspiracji i rozpoczęli gromadzenie broni. Udało im się stworzyć nawet grupę partyzancka, ale ostatecznie zostali otoczeni i wymordowani. Niemal wszyscy żołnierze stali się ofiarami słynnej akcji „Dożynki” mającej na celu likwidację Żydów lubelskich, przeprowadzonej w 1943 roku. Podczas przemarszu kolumny na Majdanek doszło do buntu, a niewielkiej części jeńców udało się zbiec. Sytuacja jeńców żydowskich w niewoli sowieckiej mogła wydawać się nieco lepsza, od losu tych, którzy znaleźli się w rękach niemieckich. Większość szeregowych trafiło do obozów pracy, gdzie panowały straszliwe warunki bytowe i sanitarne, istniały jednak szanse przeżycia. Większość oficerów podzieliła los polskich kolegów, padając ofiarą mordów, których świadectwa odnaleziono w Katyniu, Charkowie i Miednioje. Byli zabijani tak samo jak Polacy. Rozkaz wymordowania polskich oficerów został wydany w 1940 roku, przez Berie z polecenia Józefa Stalina. Jeńców zabijano strzałem w głowę. Wielu z nich narzucano na głowę płaszcze i wiązano z tyłu ręce. Życie straciło kilkuset oficerów pochodzenia żydowskiego. Byli oni elitą intelektualną wierną państwu polskiemu, przez co stanowili dla Sowietów element szczególnie wrogi.
Mikołaj Kopernik był astronomem i twórcom teorii heliocentrycznej. Astronom to uczony zajmujący się badaniem ciał niebieskich i wszechświata. Współczesna astronomia jest nauką opartą między innymi na teorii Mikołaja Kopernika. Przedstawił on model Układu Słonecznego, czyli układu ciał krążących wokół słońca. Odkrycie to potwierdziły późniejsze badania. Zapisał się w historii jako ten, który wstrzymał słońce, ruszył ziemię. Żył w epoce, gdy nie istniały jeszcze obserwatoria astronomiczne wyposażone w nowoczesne urządzenia. Nie miał do dyspozycji nawet lunety. Swoje badania prowadził, obserwując niebo z wieży zabudowań katedralnych we Fromborku. Chociaż posługiwał się bardzo prostymi przyrządami, odkrył, że planety krążą nie wokół Ziemi, jak wówczas uważano, ale wokół Słońca. Była to odważna i niezwykła teoria. Kopernik podważył dotychczasowe poglądy, obowiązujące w nauce od czasów starożytnych. Swoje obserwacje zapisał w dziele „O obrotach sfer niebieskich”.
Jan Paweł II. Przez wiele stuleci na tronie papieskim zasiadali duchowni włoscy. Cały świat bardzo się, więc zdziwił, gdy w roku 1978 konklawe wybrało na papieża Polaka. Ojcem świętym został wówczas Karol Wojtyła. Przyjął imię Jan Paweł II. Jest jedną z najważniejszych postaci naszych czasów. Spotykali się z nim przywódcy wielu państw. Mieszkańcy wszystkich kontynentów słuchają go z uwagą i szacunkiem. Opowiadał o Bogu, o tym jak ważny jest człowiek i świat. Niósł posłanie miłości i pokoju. Jego głos docierał do państw ogarniętych wojną oraz tych, którzy są w stanie udzielić im pomocy i wsparcia. Mimo, że papież nie decydował o tym, co się dzieje na świecie, jego słowa piętnowały zło, a umacniały tych, którzy czynili dobro. Ludzie darzyli i darzą go wielkim szacunkiem, ale szczególnie kochany jest przez dzieci i młodzież. Jan Paweł II nauczał, bowiem, że Bóg jest naszym dobrym Ojcem, który wspiera nas na każdym zakręcie naszego życia. Karol Wojtyła, czyli Jan Paweł II to najsłynniejszy Polak. Znany i doceniany na całym świecie. Chociaż był katolikiem był szanowany i doceniany również przez przywódców i wyznawców innych religii, między innymi protestantów czy wyznawców judaizmu. Karol Wojtyła urodził się 18 maja w 1920 roku w Wadowicach. Przez lata młodości, w czasach wojennych imał się każdej pracy. Pracował w kamieniołomach, wykonując nieludzko ciężkie prace. W roku 1946 przyjmuje święcenia kapłańskie z rąk wielkiego biskupa Adama Stefana Sapiehy. Również w tym roku wyjeżdża do Rzymu, by tam rozpocząć studia. Po powrocie pracuje na słynnej uczelni, na wydziale teologicznym na KUL-u. Najlepiej współpracuje mu się z młodzieżą, zabiera je na wycieczki, by tam wśród natury ewangelizować i nauczać po ludzku. 16 października w roku 1978, po długotrwałym konklawe, Karol Wojtyła zostaje papieżem i przyjmuję imię Jana Paweł II. Śmierć 2 kwietnia 2005 roku o godzinie 21:37, wstrząsnęła całym światem. Świat obiegła informacja o śmierci, ludzie bez wcześniejszej komunikacji zaczęli się tłumnie gromadzić w Kościołach przede wszystkim w Polsce, gdyż Karol Wojtyła na zawsze już wpisał się w pamięć i serca wszystkich Polaków.
Lech Wałęsa jest symbolem walki o demokrację. W czasach, gdy Polska była uzależniona od Związku Radzieckiego, stanął na czele niezależnego związku zawodowego „Solidarność”. Ludzie, którzy sprzeciwiali się władzom komunistycznym, byli w tych czasach wyrzucani z pracy, a nawet zamykani w więzieniach. Lech Wałęsa pracował jako elektromonter w Stoczni Gdańskiej. Zwolniono go z pracy za działalność skierowaną przeciwko istniejącemu porządkowi politycznemu. W sierpniu 1980 roku, kierował Międzyzakładowym Komitetem Strajkowym w Gdańsku. Jego przemówienia przekonały robotników, by kontynuowali protest. W zgłoszonych 21 postulatach domagali się między innymi, utworzenia niezależnych związków zawodowych, prawa do strajku i wolności słowa. Wałęsa odniósł sukces. Doprowadził do zawarcia porozumienia z rządem i stanął na czele Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”. Lech Wałęsa to jeden z najbardziej rozpoznawalnych polityków nie tylko w Polsce, ale również na cały świecie. Lech Wałęsa urodził się 29 września 1943 roku w Popowie zlokalizowanym na Kujawach. Ten słynny Polak jest wielkim symbolem roku 1989, kiedy to za sprawą swojego wyczyny, Solidarność zwycięża wyboru parlamentarne, a Tadeusz Mazowiecki zostaje premierem. Natomiast w październiku w 1990 roku, Lech Wałęsa zostaje prezydentem Polski. Otrzymuje ogromne poparcie i wsparcie ze strony społeczeństwa, obywateli. Słynny Polak Lech Wałęsa to również jedyny robotnik i pracownik fizyczny, który został nagrodzony prestiżową nagrodą nobla. Lech Wałęsa to człowiek, który ostatecznie zniszczył komunizm i barierę łączącą Europę oraz wschód z zachodem. To właśnie w Polsce wszystko się zaczęło. Za Polską podążyły Niemcy, które również symbolicznie niszcząc mur berliński wprowadziły w swoim kraju nowy rozdział. Niestety w październiku w roku 1995 Lech Wałęsa poniósł porażkę w kolejnych wyborach prezydenckich i przegrał z Aleksandrem Kwaśniewskim.