Sprawa białoruska na Kresach Wschodnich. Zmiana stanowiska rządu sanacyjnego nastąpiła w 1929r. Kwestię białoruską uznano za problem lokalny i pozostawiono dużą swobodę działania administracji kresowej. Ponadto zaczęto dążyć do zamykania po różnymi pretekstami białoruskich instytucji- zlikwidowano między innymi wiele oddziałów Towarzystwa Szkoły Białoruskiej, a do seminariów nauczycielskich kierowano głównie Polaków. Cenzurowano też repertuar teatrów objazdowych obawiając się, że sztuki mogą propagować działalność antypaństwową. Ostry kurs polityki wobec Białorusinów obowiązywał do końca okresu międzywojennego.W związku z ze zmianą polityki rządu w 1929r. białoruscy posłowie zdecydowali się na wniesienie skargi do Sekretariatu Ligii Narodów. Władzom polskim zarzucono między innymi: niedopuszczanie Białorusinów do urzędów państwach, hamowanie rozwoju szkolnictwa, polonizację kościoła, zajmowanie świątyń prawosławnych przez katolików oraz prowadzenie osadnictwa wojskowego, mającego na celu polonizację Kresów. Sprawa jednak nie spotkała się z żywszym zainteresowaniem międzynarodowym i ostatecznie skargę odrzucono. Kresy Wschodnie były jednym z największych skupisk mniejszości białoruskiej w Polsce.

Procesy asymilacyjne. Zgodnie z Konstytucją Marcową wszyscy obywatele polscy powinni służyć w wojsku.  W 1923r. w WP służyło 24 294 Białorusinów, co stanowiło 9,5% składu armii. Przez całe dwudziestolecie międzywojenne wskaźnik ten nie przekroczył 10%, jednak dane były prawdopodobnie zaniżone. Na terenie niektórych powiatów ustalano maksymalny procentowy próg ludności niepolskiej dopuszczanej do służby wojskowej, aby sprostać tym wymogom zdarzało się, że urzędnicy zamiast białoruskiej wpisywali narodowość polską lub „tutejszą”. Służbę wojskową wykorzystywano do polonizacji. Rekruci z województw północno-wschodnich byli zazwyczaj oddelegowywani na tereny centralnej i zachodniej Rzeczypospolitej. Liczono, że dwuletni pobyt w bardziej rozwiniętych cywilizacyjnie regionach kraju oraz nieustanne oddziaływani polskiej kultury i języka wpłynie dodatnio na procesy asymilacyjne. Dążono też do wprowadzenia języka polskiego w kazaniach prawosławnych, miało to umocnić związki rekrutów z państwem. Tajne rozporządzenia wojskowe praktycznie uniemożliwiały Białorusinom awans na stanowiska oficerskie, a także służbę w lotnictwie, marynarce, artylerii i wojskach pancernych. Postępowanie takie stało w sprzeczności z założeniami Konstytucji Marcowej i Małego Traktatu Wersalskiego.