Bolesław Chrobry. W 967 roku urodził się w Poznaniu, zmarł natomiast 17 czerwca 1025 . Jako książę Polski został pierwszym koronowanym królem Polski z dynastii Piastów, w latach 1003-1004 był także księciem Czech, służył jako Bolesław IV.
Jako syn Mieszka I i Dobrawy, wówczas czeskiej księżniczki, objął rządy w 992 roku, między innymi wypędzając nieco później swoją macochę Odę, a także przyrodnich braci. Bolesław Chrobry pełnił także funkcję sojusznika cesarza Ottona III, gościł go w 1000 roku miejscowości Gniezno na zjeździe gnieźnieńskim, podczas to którego koronował Bolesława. Źródła bowiem nie są precyzyjne w ocenie gestów, które to Otton wykonał podczas wizyty w Gnieźnie, natomiast dowodem na to są monety z napisem „rex” datowane na 1020, a także dary które cesarz wręczył Bolesławowi, są to włócznia oraz diadem. Po śmierci Ottona III  Bolesław znalazł się w konflikcie między innymi z jego następcą Henrykiem II , prowadząc z nim długo trwające wojny, które to zakończyły się pokojem, oraz zajęciem Milska i Łużyc. W 1018 roku Chrobry zdobył Kijów, osadzając na ruskim tronie swojego zięcia Światopełka I, zaś w 1019 roku przyłączył do Grodów Czerwieńskich.

Jan III Sobieski. Był królem Polski oraz wielkim księciem litewskim od 1668 hetmanem wielkim koronnym, marszałkiem wielkim koronnym od 1665. Przez Turków bywał często nazywany „Lwem Lechistanu”, natomiast przez chrześcijan „Obrońcą Wiary”. Pochodził ze znanego rodu Sobieskich, który to w okresie życia jego dziada Marka Sobieskiego dołączył do grona rodów magnackich. Jego ojciec, Jakub Sobieski, pod koniec życia był kasztelanem krakowskim. Jan był spokrewniony z potężnym rodem Żółkiewskich, był prawnukiem hetmana wielkiego koronnego Stanisława Żółkiewskiego. Marek, jak również Jakub Sobieski oprócz sprawowania wysokich pozycji państwowych, odznaczyli się również zasługami na polu walki. Krewni przyszłego króla od strony Sobieskich zasłużyli się szczególnie w walkach z wyznawcami islamu między innymi Turkami, oraz Tatarami, często ginąc w nieziemsko brutalnych okolicznościach, co nie pozostało bez wpływu na jego ukształtowanie. Po latach bowiem wspominał: „(…) pradziad, dziad, wuj i brat rodzony od pogańskiej położony ręki; jakiego przykładu w domach, lubo rycerskich i wojennych, podobno mało się trafiało”.

Józef Poniatowski był ostatnim władcą Rzeczypospolitej Obojga Narodów, królem Polski, a także wielkim księciem litewskim w latach 1764–1795, Był synem Stanisława Poniatowskiego, wówczas kasztelana krakowskiego. Dzieciństwo spędził z rodzicami w Gdańsku. Tam również pobierał nauki u wybitnego historyka Gotfryda Lengnicha, który jednocześnie był osobistym preceptorem młodych Poniatowskich. Po powrocie z Gdańska do Warszawy, kształcił się w kolegium teatynów. Nieco później lekcji logiki udzielał Józefowi przyszły poseł rosyjski w Rzeczypospolitej, Herman Karl von Keyserling. W czasie wojny o sukcesję austriacką, która miała miejsce w 1748 wziął udział w wyprawie rosyjskiego korpusu interwencyjnego. W młodości bardzo często podróżował szczególnie po krajach Europy Zachodniej. To właśnie tam, podczas pobytu w Wielkiej Brytanii zapoznał się z systemem rządów parlamentarnych. W 1752 został wybrany posłem na Sejm i mianowany pułkownikiem regimentu łanowego. Już cztery lata później został posłem saskim w Petersburgu, gdzie nawiązał romans z Sophie Friederike Auguste księżną von Anhalt-Zerbst, jednocześnie przyszłą cesarzową Rosji Katarzyną II, którego to owocem była ich córka Anna Piotrowna.

Zygmunt III Waza królem Polski został w 1587, natomiast Szwecji w 1599r.  Jedyny syn króla szwedzkiego Jana III Wazy i Katarzyny Jagiellonki. Po śmierci Stefana Batorego w 1587 odbyła się elekcja w cieniu konfliktu między Janem Zamoyskim, który popierał kandydaturę Wazów, a rodem Zborowskich, którzy to szczególnie byli za wyborem kandydata Habsburgów. Obie strony przybyły bowiem na pole elekcyjne ze zbrojnymi oddziałami. W takiej właśnie atmosferze 19 sierpnia 1587 większość zebranych z interreksem, którym wówczas był prymas Stanisław Karnkowski dokonała wyboru. Od tego momentu nowym królem został 21-letni szwedzki królewicz Zygmunt, syn Jana Wazy, Jednakże kilka dni później opozycja obwołała królem cesarskiego brata, arcyksięcia Maksymiliana III Habsburga. Dziedzic krwi Jagiellonów, co poniekąd zagwarantowało mu sukcesję tronu Polski i Litwy. Zatargi z kozakami o stworzenie stałej armii na żołdzie Rzeczypospolitej doprowadziły zwłaszcza do wybuchu serii buntów na Ukrainie, krwawo stłumionych przez wojska koronne i pospolite ruszenie. Bowiem w latach 1591-1593 trwało powstanie Kosińskiego, na schyłek panowania Zygmunta III przypada natomiast powstanie Fedorowicza w 1630-1637.