Wielki plan Stalina, kolektywizacja, zakończona ostatecznie w 1937 roku doprowadziła do katastrofalnych skutków.Te straszliwe skutki kolektywizacji były starannie ukrywane za propagandą. Chłopom organizowano procesy sądowe nawet za to, że posiadali jakieś majętności, chociażby w postaci złota. Wiadome jest powszechnie, że wiele tych procesów zostało sfingowanych, a nie brakowało też pokazowych, w celu wzbudzenia większego strachu. Produkowano nawet filmy rysunkowe, tłumaczące, dlaczego brakuje chleba w miastach – Kulak chowa ziarno, ale blok biedniaków i średniaków, jak głosi napis na burcie rysunku, rusza do akcji – takie były kroniki filmowe z tamtego czasu. Nikt jednak nie filmował pacyfikowania wsi przez oddziały NKWD, rozstrzeliwania kobiet i dzieci, palenia gospodarstw, setek tysięcy chłopów, wypędzonych na Sybir. Za tym bezmiarem nieszczęść stal wyłącznie Jagoda, jednakże za jego czasów1) terror miał jeszcze charakter wybiórczy: uderzał tylko w tych, którzy zawadzali Stalinowi i jego wielkim projektom budowy nowego społeczeństwa. Tym uzasadniano tworzenie obozów koncentracyjnych, do których spędzano miliony ludzi. Pogrzeb Kirowa, w którym wziął udział Stalin stal się wielką demonstracją.Ta wielka demonstracja była niezwykle potrzebna Stalinowi do uwolnienia nowej fali terroru. Naród musiał uwierzyć, że w Związku Radzieckim ukryły się tysiące, setki tysięcy spiskowców, zdrajców, imperialistycznych agentów, którzy chcieli wymordować działaczy partyjnych i przywódców państwa. Tajna policja miała otwartą drogę do usuwania ludzi, niewygodnych dyktatorowi. Niejaki Jagoda organizował i wykonywał eksterminacje, urodzony w 1891 roku, a od 1924 roku był zastępcą Dzierżyńskiego i szefem głównego zarządu bezpieczeństwa państwowego. To on zorganizował zamach na Kirowa, to on kierował wielką akcja łamania oporu chłopów, którzy sprzeciwiali się kolektywizacji – kułacy. Najsłabsza grupa społeczna była najłatwiejsza do zlikwidowania. To bogaci chłopi pierwsi padli ofiarą społecznej inżynierii Stalina i na nich też można było zrzucać winę za katastrofalne skutki nowej polityki gospodarczej i społecznej, coraz niższe zbiory i głód. W akcji tej życie strąciły miliony niewinnych ludzi, nikt dokładnie nie wie ile.