Skład etniczny II RP. Po I wojnie światowej Rzeczpospolita była krajem wielonarodowościowym- jedną trzecią obywateli stanowiły osoby o innej niż polska narodowości. Białorusinów było ogółem 6%. Większość z nich zamieszkiwała na terenie województw północno-wschodnich- wileńskim (22,7%), nowogrodzkim (39,1%), poleskim (43,5%) i białostockim (16,3%). Według spisu powszechnego z 1921r. w Polsce było 1mln 340tys. Białorusinów, kolejny spis z 1931r. wykazał 990tys. osób tej narodowości, z tym że 700tys. obywateli zamieszkałych na Polesiu określiło swój język ojczysty jako „tutejszy”. Spis z 1931r. także nie jest wiarygodnym źródłem, pozwalającym ustalić faktyczną liczbę Białorusinów w Polsce. Komisarze stosowali te same metody co przy poprzednim spisie- często odmawiano wpisania narodowości białoruskiej. Ponadto zdarzało się, że zamiast o język ojczysty, pytano o język modlitwy, bądź żądano okazania dokumentów potwierdzających narodowość. W niektórych powiatach przedstawicieli młodzieży, uczącej się języka polskiego, automatycznie odnotowywano jako Polaków. O skali nadużyć może świadczyć fakt, iż aż 700 tysięcy osób określiło się jako „tutejsi” oraz to, że nie zdecydowano się na opublikowanie badań dla mniejszych regionów (dostępne były tylko ogólnopolskie wyniki).
Spisy powszechne. Ustalenie faktycznej liczby Białorusinów zamieszkałych na terenach II Rzeczpospolitej jest dość trudnym zadaniem. W spisie z 1921r. odnotowano fałszerstwa- skreślano język białoruski jako ojczysty i wpisywano polski. Ponadto urzędnicy prowadzący badania dość często wywierali nacisk na ankietowanych i namawiali do wpisania narodowości polskiej lub „tutejszej”, tłumacząc, że narodowość białoruska nie istnieje. Chłopi z województw północno-wschodnich często mówili po białorusku, jednak byli słabo uświadomieni narodowo i nie chcieli wchodzić w konflikt z władzami państwowymi, więc godzili się na wpisanie propozycji komisarzy spisowych. Zdarzało się, że ze względu na brak wykształcenia, narodowość utożsamiano z obywatelstwem. Ponadto spis nie uwzględnił 300 tysięcy białoruskich repatriantów, którzy powrócili do Polski w 1922r. Taki stan rzeczy utrudniał Białorusinom dostęp do oświaty. Według ustawy z 31.07.1924r. państwo zobowiązywało się zapewnić mniejszością dostęp do szkolnictwa w języku ojczystym, jeżeli na danym terenie mieszkało przynajmniej 25% osób należących do danej narodowości. Podstawą obliczeń miały być spisy powszechne. Białorusini, podając narodowość polską, bądź określając siebie mianem „tutejszych” tracili automatycznie możliwość zakładania szkół.
Traktaty Międzynarodowe. W 1931r. komisarze stosowali te same metody co przy poprzednim spisie- często odmawiano wpisania narodowości białoruskiej. Ponadto zdarzało się, że zamiast o język ojczysty, pytano o język modlitwy, bądź żądano okazania dokumentów potwierdzających narodowość. W niektórych powiatach przedstawicieli młodzieży, uczącej się języka polskiego, automatycznie odnotowywano jako Polaków. O skali nadużyć może świadczyć fakt, iż aż 700 tysięcy osób określiło się jako „tutejsi” oraz to, że nie zdecydowano się na opublikowanie badań dla mniejszych regionów (dostępne były tylko ogólnopolskie wyniki).Głównymi dokumentami regulującymi życie mniejszości narodowych na terenie Polski były: Konstytucja Marcowa, Mały Traktat Wersalski i Traktat Ryski. W pierwszym z dokumentów zapisano równość obywateli wobec prawa niezależnie od narodowości czy wyznania. Zezwolono mniejszością na zakładanie związków religijnych, społecznych i oświatowych w ramach samorządu. Państwo zastrzegło sobie prawo kontroli i dotowania tego typu organizacji. Zagwarantowano także możliwość zakładania różnego typu instytucji finansowych wyłącznie nakładem własnych środków pod warunkiem, że ich działalność nie była sprzeczna z polskim prawem (to samo dotyczyło związków religijnych).